У першай палавіне 20-х гадоў Бядуля быў адным з асноўных тэатральных крытыкаў, наведваў спектаклі, пісаў рэцэнзіі. Ён закладвае тэарэтычныя асновы тэатральнай дзейнасці ў самых розных жанрах (“Наш тэатр” 1921; “Беларускі тэатр”, 1922; “Батлейка”, 1922; “Тэатр у правінцыі”, 1923). У адным з сваіх артыкулаў З.Бядуля адзначаў вялікую выхаваўчую мэту тэатра і агромную ролю ў справе адраджэння беларускай культуры: “Толькі адно павінна быць – праўдзівае, шчырае мастацтва. Толькі тады тэатр будзе правадыром мас – і выхаваньне праз тэатр будзе роўнаварта выхаванью праз школу”. (Полымя № 3 (11), 1924). Пісьменнік уважліва вывучаў літаратуру аб прыгонных тэатрах, пазней гэтыя веды яму дапамогуць падчас напісання свайго знакамітага твора “Салавей”.

У 1920-я гады лёс зноў звёў разам Я.Купалу і З.Бядулю. Яны абодва квартаравалі ў доме Румянцава, у тым самым, дзе адбыўся першы з’езд РСДРП. З.Бядуля займаў правую палавіну дома, а Купала – левую. “Бываючы часта ў брата і Янкі Купалы, я пераканаўся, што яны вельмі сябравалі паміж сабой”, – успамінаў малодшы брат З. Бядулі, Мацвей Плаўнік. Увогуле 1920 год аказаўся пераломным у творчай біяграфіі і лёсе З.Бядулі: праца ў газеце “Савецкая Беларусь” да 1926 года, рэдагаванне дзіцячага часопіса “Зоркі”, публікацыі ў штотыднёвым ілюстраваным літаратурна-мастацкім часопісе “Рунь”.

У 1922 г. пабачыў свет паэтычны зборнік “Пад родным небам”, у якім Бядуля выступіў натхнёным песняром роднай зямлі. Гэты зборнік падпісаны яшчэ аднім псеўданімам З.Бядулі – Ясакар.